அ…ஆ…புரிந்துவிட்டது….

நீளமான சாலைகள்
விழி மூடி
திறக்கும்
முன்னே…

மின்னும் நட்சத்திரங்கள்…
அலை அலையாய்
நிலவொளி…
இடம் பிரித்து

குறுக்கும் நெடுக்குமாய்
மரக்கிளைகள்…

இயற்கை வாரி
இறைத்திருந்த
சருகுகள்… என் கால்தடம் எங்கும்..

என் நிழலை சுற்றி
ஒரு கருவலயம்…

நீட்டிய கைகளை
மடக்கினாய்
உன் இனிய பொழுதுகள்
என்னுள் பிரவாகம் எடுத்தது…

நெடு நாளைய
ஆசையொன்று
காகித கப்பலில்
பயணம் செய்ய

திறக்காத கதவு

வழியே

வருகின்ற காற்று

போல்

உன்

எங்கும்

பனிப்பொலிவு…

மெல்லிய

காற்றின் ஓசை…

நிழலுக்கு ஒதுங்கி

நின்றேன்

அது

வெயில் காலமில்லை…

குடையுடன்

கேள்வி மட்டுமே கேட்கும்

ஒருத்தன்

முதல் முறை

பதில்

சொன்னான்…

அந்த பதிலும்

கேள்வியாகி

மனதுக்குள்

பொதிந்து கிடந்த

உண்மைகள் …

காற்று துகள்களில்

தமிழா…

நீ நடந்து போகும்

வனங்கள்

எல்லாம்

இன்று நாடுகள்..

வருகின்ற நேரமும் போகின்ற நேரமும் உன்னையே பார்க்கிறேன்… நீ பிறந்து ஒரு வருடம் முடியவில்லை அதற்குள் ஏகப்பட்ட தழும்புகள்… விடாமல் சுற்றும் பூமியும், சூரியனும் உன்னால் தான் நினைவில் சுழல்கிறார்கள்… தினமும் கிழிந்து ஒன்றை மட்டும் விடாமல் சொல்கிறாய்… எதுவும் நிரந்தரமில்லை…

என்னை

நேற்று வரை யாரோ

என்று பார்த்த காதலி

இன்று

அதை கூட செய்யவில்லை …